Vakantie in Suriname

Lieve mensen,

Na terugkeer van de Medische Zending begon voor mij mijn vakantie in Suriname, geen stage geen verplichtingen en tijd om voor langere tijd Paramaribo te verlaten. Op maandag 11 oktober vertrokken Maartje, Rulanne, Maaike, Lotte (Maaike's zus), Koert (vriend van haar zus) en ik samen met nog 7 reisgenoten naar de Raleighvallen. Dit is een gebied met veel stroomversnellingen en prachtige natuur in centraal Suriname. De reis nam het grootste gedeelte van de maandag in beslag, hobbelen over een weg en vervolgens 2,5 uur varen. Bij aankomst op Fungu eiland kwamen de doodskopsaapjes al even kijken of we ook banaantjes voor ze hadden mee genomen.

Op dinsdag stond de Voltzberg op het programma, een berg midden in het tropisch regenwoud. Om daar te komen was het een wandeling van 8 km heen en vervolgens de berg op. Het onderste gedeelte van de berg was begroeid maar het laatste gedeelte was helemaal kaal. Eenmaal boven op de top had je een geweldig uitzicht over het oerwoud, aan alle kanten alleen maar oerwoud. Na een kwartier te hebben uitgerust, moesten we weer naar beneden en de terugreis van 8 km aanvaarden. Het was een pittige tocht waarbij je vooral de bodem van het oerwoud ziet aangezien je anders over alle stronken en stenen struikelt. Om 5 uur waren we weer bij onze thuisbasis en hebben we heerlijk gegeten en fysiek voldaan zijn we ‘s avonds ons bed in gegaan.

De dag erna was een veel rustigere dag, een relatief korte wandeling waarbij de gids meer tijd had om wat over het oerwoud te vertellen, om uiteindelijk uit te komen bij de moedervallen een enorme stroomversnelling van 80 meter breed. ‘s Middags heerlijk gezwommen in de rivier en geslapen in de hangmat. Voor die avond stond een optreden van de Raleighboys, lokale jongens die op het resort werkenop het programma. Op trommels maakten ze opzwepende muziek en al snel gingen de voetjes van de vloer. Dat om 10 uur de stroom voor die dag er mee ophield deerde niemand. Aan het eind van de avond hebben we met de meiden van de groep nog een showtje weggeven onder de naam Raleighgirls.

Donderdag was het tijd voor de terugreis en om 5 uur waren we weer in Paramaribo. Niet lang om te relaxen, want ‘s avonds was een huisgenoot jarig en dat moest om 12 uur worden ingeluid in de Havana Lounge.

Op zondag gingen we opnieuw voor vier dagen weg uit de stad. Ditmaal hadden we een privé trip, samen met Maartje, Rulanne en Maaike 4 dagen weg. De eerste dag bestond uit een actieve dag in Berg en Dal, dit is een oude plantage waar ze tegenwoordige een adventure centrum van hebben gemaakt. We hadden eerste een historische wandeling, met een gids die iets vertelde over de plantage en ons bij een slaven en blanken begraafplaats bracht. Hierna hebben we gekayakt, warbij we nog twee kaaimannen hebben gezien. Als laatste hadden we het toetje tokkelen van platvorm naar platvorm tussen de bomen door en over de rivier. Na deze actieve dag zijn we doorgereden naar Stone island, een schiereiland in het aangelegde stuwmeer van Suriname. Het Stuwmeer heeft iets mystieks, het is gecreëerd door een dam in de rivier te bouwen en hierdoor zijn 27 dorpen ondergelopen. Alle bomen hadden ze laten staan in de veronderstelling dat die zouden verdwijnen na het onder water zetten. Alle bomen zijn dood gegaan maar staan nog steeds waardoor je over het stuwmeer allemaal dode bomen boven het water ziet uitkomen. Na heerlijk te hebben geslapen, hebben we 's ochtends een boottocht gemaakt over het meer en gezwommen tussen de piranha's. 's Middags vervolgden we onze trip naar Danta Bai een vakantie oord in Boven Suriname. Hier hebben we in drie dagen gezwommen in een stroomversnelling en zijn we met zwemvesten van de rotsen af gesprongen. We hebben een kampvuur gebouwd, zijn op bezoek geweest in een marrondorp, gezwommen in de rivier, vogelspinnen gezien en een wandeling gemaakt. Heerlijke dagen en een mooie afsluiting van onze junglebelevenissen in Suriname.

Inmiddels weer zijn we weer in Paramaribo en hebben Maaike en ik nog minder dan een week in Suriname. Het wordt een week van de laatste keer.. De laatste keer stappen bij de Havana, La Caff en de Zsa Zsa Zsu. Nog een laatste keer door het centrum van Paramaribo lopen, eten bij alle lekkere eettentjes hier. Aanstaande zaterdag geven Maartje, Rulanne, Maaike en ik een afscheidsfeestje voor alle vrienden en vriendinnen die we hebben gemaakt hier in Suriname. Ook Maartje en Rulanne vertrekken volgende week, 4 dagen later dan wij.

Kortom nog een kleine week genieten hier in het prachtige Suriname en dan spreek ik jullie allen weer in het koude koude Nederland.

Liefs Nikki

Medische Zending: Ladoani..

Lieve mensen,

Wat een geweldige week heb ik achter de rug, een week die ik niet snel nog eens zal meemaken denk ik. 1 week meedraaien op de medische post van de Medische zending in Ladoani.

Het begon eigenlijk al voor we vertrokken waren, want Maaike en ik moesten eten inslaan voor de hele week. Daarbij bedenkend dat er geen koelkast is en je dus vastzit aan houdbare spullen. Het werd dus paste, knakworsten, rijst, tonijn en bijzonder weinig groenten.

Vorige week zaterdag werden we om half 8 door de taxi bij ons thuis opgehaald en naar de Saramaccastraat gebracht, hier vertrekken de busjes naar het binnenland. We zaten met 16 mensen in een busje waar eigenlijk 10 misschien 11 personen in kunnen en hobbelden in 4 uur naar Atjoni. Daar aangekomen moesten we op zoek naar een boot die eerst mij kon afzetten in Ladoani en dan door zou varen naar Djoemoe waar Maaike de week zou doorbrengen. Uiteindelijk vertrok de boot om 2 uur en konden we genieten van de prachtige omgeving aan de kant van de rivier.

Na een uur varen was het tijd om afscheid te nemen, want we waren aangekomen in Ladoani. Ik werd opgewacht door een van de broeders van de post die me mijn onderkomen liet zien en even kort vertelde over de dorpen rondom de post en hoe het zijn gang ging in Ladoani.

Ladoani is een van de hoofdposten van de Medische zending en ligt vlak naast het dorp Nieuw Aurora. Verder heeft het de eerste verantwoordelijkheid over de dichtbij gelegen posten aangezien er in Ladoani een arts aanwezig is en er een vliegveld is, zodat patiënten binnen een uur naar de stad gevlogen kunnen worden mocht dit nodig zijn.

De rest van de middag heb ik mijn spulletjes uitgepakt en verder even de omgeving bekeken en ben vooral vroeg naar bed gegaan, want en twee nachten weinig slaap plus een dag reizen had er toch behoorlijk ingehakt.

Zondagochtend heb ik de kerkdienst in het naast gelegen dorp Nieuw Aurora bijgewoond.Ik begreep er weinig van maar het was prachtig om de psalmen in het saramacaans te horen. ‘s Middags eerst weer even geslapen in de hangmat, wat is het heerlijk om zo veel vrije tijd te hebben en ook echt niets te hoeven. Daarna ben ik naar het naast gelegen dorp Gunsi gewandeld, een wandeling van ongeveer een half uur over een goed aangelegd pad. Hier heb ik heerlijk gezwommen en toen weer terug naar Ladoani gewandeld.

Op maandag begon het medische werk met om 7 uur de opening van de dag met de dagzegen. Er waren helaas maar weinig patiënten dus rond half 10 waren de patiënten gezien. Samen met twee broeders ben ik het dorp ingeweest om patiënten te zoeken die eind november aan hun ogen konden worden geopereerd, als er een oogarts met zijn team langs zal komen in Ladoani. ‘s Middags was het tijd voor mijn inmiddels dagelijkse ritueel een middagdutje. Aan het eind van de middag ben ik met één van de broeders naar de soela (stroomversnelling) vlakbij Gunsi geweest. We gingen over iets dat begon als een pad door het oerwoud, maar waar ik na een tijdje echt geen pad meer in kon herkennen. Dit resulteerde benen vol schrammen, en doornen in mijn handen en voeten. Gelukkig was het het allemaal waard, want aangekomen bij de stroomversnelling was het prachtig. Een natuurlijke jacuzzi waar verder helemaal niemand anders was, heerlijk! Hier hebben we 2 uur doorgebracht, en de avond zien vallen. Prachtig om het steeds donkerder zien worden. Een nadeel hiervan was, dat we in het aardedonker ook weer terug moesten naar Ladoani met alleen het schijnsel van de mobiele telefoon. Gelukkig was er nu sprake van een beter pad.

Medisch bleef het de rest van de week rustig met als uitzondering een jongen die een steen van 1,5 kilo tegen zijn hoofd gegooid had gekregen. Hier had hij een enorme bult aan over gehouden en waarschijnlijk een hersenbloeding, want hij kwam slecht aanspreekbaar binnen met een rochelende ademhaling. Na hem zo goed mogelijk gestabiliseerd te hebben is hij met het vliegtuig naar Paramaribo gegaan.

Daarnaast was het bijzonder om op dinsdag op huisbezoek te gaan bij de minder mobiele patiënten. Hierdoor had ik de kans om bij de mensen in hun hutten te zijn en te zien hoe de mensen leven. Dit is in 1 dorp enorm verschillend, er ziijn mooie hutten van steen maar ook hutten die bijna van ellende uit elkaar vallen.

Ik heb verder de week genoten van het wassen in de rivier, je haren worden verrassend schoon in het rivier water met shampoo. Terwijl je aan het wassen bent is het niet ongewoon als naast je een vrouw staat die haar was aan het doen is, of de afwas, of in het mooiste geval de kip of vis aan het schoonmaken is.

Ik ben donderdag nogmaals nar de soela geweest en ik heb opnieuw genoten, heerlijk in de zon gezeten en ditmaal wel met licht weer teruggelopen.

Vrijdag was het tijd om weer naar huis te gaan, dit was aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant verlangde ik naar de stad en de bewoonde wereld. Voor een week was het heerlijk maar langer wordt het eenzaam. ‘s Avonds als het donker is, iser weinig te doen en ik ging elke avond om 9-10 uur slapen.

Maaike kwam me vrijdagochtend om 9 uur halen met de boot en samen hebben we de reis naar Paramaribo afgelegd. Opnieuw in een hobbelbusje dat halverwege een lekke band kreeg, maar doorreed tot er een auto voorbij kwam die een krik bij zich had. Om half vier waren we vies van het stof en het zweet weer in Paramaribo.

Het was een geweldige week en een ervaring die ik altijd bij me zal dragen. Ladoani bedankt!

Liefs Nikki

Op de helft met een geweldig weekend!

Lieve mensen,

Al weer op de helft en al weer zoveel mee gemaakt en nog zoveel wat gaat komen. Op stage gaat het naar omstandigheden bijzonder goed. Maaike en ik hebben de afgelopen twee weken verschillende malen mogen meekijken op de spreekuren van het consultatiebureau en de zwangerenpoli van de RGD poli's. (huisartsen)

Daarnaast zijn we druk met de opdrachten die we voor de sociale geneeskunde in Nederland moeten maken en we komen er achter dat dit meer werk is dan we van te voren hadden gedacht. Nog 1 week hier op het BOG om alles af te sluiten en dan een week mee met de Medische zending. Ik heb namelijk afgelopen week gehoord dat ik toch mee mag! Ik ben er echt heel blij mee. Dus op 2 oktober vertrekken Maaike en ik met voedsel voor een hele week met de auto naar Atjoni (hier stopt de weg) om verder te gaan met de boot. Ik ga naar het dorpje Laduani en Maaike gaat naar het dorpje Djumu.

Afgelopen weekend waren we precies op de helft van ons verblijf in Suriname en we zijn vrijdagmiddag om 2 uur vertrokken naar het westen van Suriname, naar het district Nickerie. Samen met Maaike, Maartje en Rulanne (twee huisgenootjes) hebben we anderhalve dag doorgebracht in het natuurreservaat Bigi Pan. Dit is een moerassig gebied waar 120 vogelsoorten voorkomen en daarnaast nog kaaimannen, apen en heel veel muggen! Toen we om half 6 aankwamen bij het punt waar we met onze gids hadden afgesproken zijn we met een bootje vertokken naar onze verblijfplaats. We hebben geslapen in een huis op palen midden op het grote meer van Bigi Pan. Een hele bijzondere ervaring, want we hadden echt het gevoel helemaal alleen aanwezig te zijn. 's Avonds hebben we in het donker nog een kaaimannen tour gedaan. Dik aangekleed en ingesmeerd tegen de muggen gingen we op pad. Helaas was het bijna volle maan en dus vrij licht. Uiteindelijk hebben we 2 kaaimannen gezien. Thuis aangekomen bleken de muggen zich niets te hebben aangetrokken van de kleren of het anti-muggenspul. Iedereen had toch minstens 50 muggenbulten weten te scoren.

's Nachts heerlijk geslapen in de hangmat en 's ochtends vroeg wakker, maar hierdoor wel een mooie zonsopgang gezien.

Na het ontbijt zijn we met de gids het natuurgebied in getrokken. Prachtige natuur en heel veel vogels gezien, bijzonder om te zien wat een verschillende natuur hier aanwezig was ten opzichte van de natuur die we op Brownsberg hebben gezien. Met het bootje zijn we naar de uitmonding van de rivier in de zee gevaren en ondertussen een visnet uitgezet, waar we ‘s middags heel wat vissen hebben uitgehaald. Voor de lunch hadden we dus versgevangen tilapia. Zelfs ik die niet bekend staat als een groot vis liefhebber vond het heerlijk.

Na de lunch konden we kajakken op het grote meer en nog even slapen in de hangmat voordat de terugreis naar Paramaribo weer kon beginnen.

We waren heel blij dat we op vrijdag zijn gegaan, want zaterdagmiddag was het gevoel alleen op de wereld te zijn toch eens stuk minder geworden. Vooral toen er hele families uitstapten en zoveel lawaai maakten, waarbij wij dachten dat er toch minstens 1 aan het verdrinken was.

Om 9 uur kwamen we aan in Paramaribo en na snel te zijn omgekleed stond de partybus klaar. Een huisgenoot was jarig en er was een kroegentocht georganiseerd met een zelf geregelde bus. Het werd een mooie avond, in de bus was de drank gratis en bij iedere kroeg stond een shotje/drankje voor ons klaar. Na drie kroegen zijn we geëindigd in de zsa zsa zsu de grote discotheek van Paramaribo. Hier ging het feest nog tot de ochtend door.

Kortom een prachtig weekend halverwege ons avontuur hier in Suriname.

Liefs Nikki

Nieuw telefoonnummer

Telefoon in taxi laten liggen -> telefoon weg -> nieuwe telefoon -> nieuw nummer -> +5977168074

Personeelsdag en Brownsberg

Lieve mensen,

Time flies when you'rehaving fun! Er is alweer zoveel gebeurd sinds mijn laatste verhaal.

Als eerste is er binnen de stage lichte verbetering opgetreden. Maaike en ik hebben een introductie programma gelopen binnen het BOG. Hierdoor kwamen we op allerlei verschillende afdelingen van het BOG. We zijn mee geweest met de malaria-arts die ons colleges gaf over malaria en wormziekten en we hebben dikke druppel preparaten en wormeieren onder de microscoop bekeken. Verder hebben we een ochtend gele koorts vaccinaties gezet, zijn we mee geweest met de milieu-inspectie (we kennen nu een aantal restaurants achter de schermen hier) en hebben we vele praatjes aangehoord.

Gisteren was de jaarlijkse personeelsdag van het BOG en zijn we gezellig mee geweest naar een strand. De dag bestond uit slapen in de hangmat, volleyballen, zwemmen en een boottochtje over de Surinamerivier. Omdat we de introductieweek hadden gelopen kenden we al een aantal mensen en was het een geslaagde dag.

Hoe de stage er volgende week uitgaat zien, is helaas voor ons een raadsel.

Afgelopen weekend was een hoogtepunt, want we zijn met 15 mensen uit ons huis een weekend naar Brownsberg geweest. We vertrokken om 8 uur nadat de meesten maar een aantal uurtjes slaap hadden gepakt en gingen met een volgestouwd busje op weg. Het eerste deel ging soepel, het tweede deel bestond eruit door met de bus de ongeasfalteerde weg naar boven te rijden. Dit was een avontuur en ik was blij toen we boven stonden. Vlak voor we boven waren zijn we uitgestapt omdat er een luiaard vlak langs de weg hing. Wat een geweldige beesten, alles maar dan ook alles gaat in slow motion.

Voor die dag stond een wandeling naar twee watervallen op het programma, Een tocht stijl naar beneden bracht ons bij de Irene,- en de Leoval. Allebei prachtig en heerlijk om in af te koelen, voordat de zware tocht omhoog zou beginnen. Die wandeling omhoog was pittig, zeker als je zoals ik niet een al te beste conditie hebt.

Toen we boven waren was er inmiddels gekookt en na dat iedereen geducht was hebben we cocktails gedronken bij het kampvuur en is iedereen op tijd zijn hangmat ingerold.

Dag 2 bestond uit een wandeling van 2 uur naar de Witte kreek, een water midden in de jungle. De wandeling was minder zwaar dan die van de dag ervoor maar na de terugreis was iedereen op nieuw blij een douche te kunnen nemen.

Alleen de terugreis stond nog voor de deur en toen we met dezelfde bus ook weer de berg af waren gekomen, was iedereen ‘s avonds moe maar voldaan na een prachtig weekend.

Vandaag is een nationale vrije dag in verband met het Suikerfeest. Iedereen slaapt lekker uit nadat het gisteren weer erg gezellig was in de Havana.

Komend weekend staat er nog weinig op het programma, maar ik weet zeker dat het weer super wordt.

Liefs Nikki

Dolfijnen en djogo's

Hallo!

Een update uit het prachtige Suriname. Als eerste is er te melden dat er bij onze stage erg weinig veranderd is. Maaike en ik hebben afgelopen week gewerkt aan onze opdracht over voeding en hebben allebei een opzet af. De volgende stap is om dit in de praktijk te kunnen bekijken, maar helaas is hier nog niets voor geregeld. Verder ligt het internet er af omdat ze tijdens het asfalteren op het terrein van het BOG de internetkabel hebben doorgesneden dus we hebben vandaag de dag vrij gekregen.

Hierdoor hebben Maaike en ik vandaag het stage complex voor ons zelf alleen. Heerlijk!

We zijn zelf nog achter de Medische Zending (artsen die de binnenlanden ingaan) aangeweest en helaas hebben ze daar maar 1 plek in onze laatste stage week. We hebben geloot en Maaike mag mee.

Het afgelopen weekend was weer heerlijk. Donderdagavond zijn we uit eten geweest met de groep bij zus en zo een restaurant waar ook iets anders besteld kan worden dan kip en rijst. Een forse regenbui gooide een klein beetje roet in het eten, want we moesten met tafel en al verplaatsen omdat anders de voeten niet droog bleven. Ook zwommen we zo'n beetje met de taxi op weg naar huis.

Vrijdag zijn we met het hele huis naar La Caff geweest een bar hier in het centrum waar zowel binnen als buiten gedanst, gepraat en gedronken kan worden. We konden het niet al te laat maken want voor de zaterdag stond een tripje op het programma. Dolfijnen, plantage rut en werk en fort nieuw Amsterdam. Dus om 3 uur zaten we in de taxi terug, toch iets later dan gepland.

Iedereen stond moe en een lichtelijk brakjes om half negen klaar om met de taxi naar de steiger te gaan waar we zouden vertrekken. Als eerste gingen we dolfijnen kijken in de uitmonding van de Surinamerivier. Ik dacht dat er een stuk of 5 zouden zien maar er waren er ontzettend veel. In groepjes kwamen ze telkens nieuwsgierig naar boven. Het was wel heel moeilijk om ze goed op camera vast te leggen, want elke keer was ik net te laat. Veel foto's van alleen water of lucht heb ik weer weggegooid. Daarna gingen we door naar een oude plantage aan de Commewijnerivier, Rust en Werk, waar tegenwoordig koeien worden gehouden. Het was interessant maar het was inmiddels 12 uur en de zon brandde nogal, volgens de Surinaamse gids was een van de warmste dagen sinds tijden.

Na kip met rijst gegeten te hebben was het tijd voor de laatste stop: fort nieuw Amsterdam, dat gebouwd is om de plantages te beschermen. Om 4 uur waren we thuis en we zijn direct het zwembad ingedoken, om heerlijk af te koelen. Daarna nog even geslapen, want ‘s avonds hadden we een barbecue voor Mark zijn verjaardag. Het was heel gezellig en er waren zo'n 24 djogo's ( liter flessen bier) ingeslagen.

Zondag ben ik samen met Maaike, Edwin en Britte Paramaribo nog in geweest om toch het Onafhankelijkheidsplein maar eens te gaan bekijken.

Het was kortom weer een geslaagd weekend.

Op naar het volgende weekend en hopelijk verandert er in de tussentijd iets op de stage waardoor dat ook beter wordt!

Liefs Nikki

Eerste indrukken

De eerste dagen in Paramaribo bevallen uitstekend. Op vrijdagavond, voor ons gevoel midden in de nacht kwamen Maaike en ik om 19.30 lokale tijd aan op het vliegveld Zanderij. Op schiphol waren we al door de molen geweest en door de body-scan gegaan. De vlucht was lang maar verder prima in orde. Toen we om 22.30 op het complex aankwamen was iedereen vertrokken, want er was feest ter inauguratie van Bouterse en in de stad werd overal gratis drank geschonken. Wij zijn maar gaan slapen, want voor ons gevoel waren was het ongeveer 5 uur in de nacht.

Op zaterdag hebben we Paramaribo verkend met de fiets, wat een hele spannende onderneming was, want in Suriname wordt links gereden en zijn er niet veel fietsers op de weg. We zijn eerst naar ons stage-adres gefietst zodat we dat in ieder geval maandag konden vinden. Daarna hebben we de stad verkend en een Surinaamse sim-kaart aangeschaft.

Toen we op het complex terug kwamen was het tijd om de huisgenoten te leren kennen. Het is een erg leuke groep met meerdere coassistenten uit meerdere steden, stagiaires uit de haven van Paramaribo, werkbouwtuigkunde studenten en ook nog twee vakantiegangers. Er zijn veel mensen die net als wij het afgelopen weekeinde zijn aangekomen dus de groep zal de komende weken nog ongeveer hetzelfde blijven. ‘s Avonds hebben we met een deel gebarbecued en het nachtleven van Paramaribo verkend. Door deze nacht doorhalen waren Maaike en ik meteen over onze jetlag heen.

Op zondag zijn we naar white beach geweest een aangelegd zoet water strand aan de Suriname rivier een uur rijden ten zuiden van Paramaribo. Hier hebben we een hutje gehuurd lekker uitgeslapen en in het water gelegen. Helaas hadden we nog geen hangmat om in te liggen. Dus het eerste wat we hebben gedaan is gisteren een hangmat aanschaffen voor de volgende strandtripjes.

Maandag was het tijd om voor het eerst naar onze stage te gaan en te ontdekken wat er allemaal geregeld was. Dit bleek vrij weinig te zijn. We moesten zelf het gestuurde stageplan en haar eigen gestuurde mailtjes nogmaals overhandigen en werden gedropt bij een aantal rapporten die stamden uit 2008. We konden de dag erna om half negen komen en zouden te horen krijgen wat we precies zouden gaan doen.

Vanochtend waren wij er keurig netjes om half negen en na 3 uur gewacht te hebben kwam onze begeleidster eindelijk op het werk aan. Tegen 1 uur was er tijd voor ons en hebben we een beetje een idee gekregen wat we gaan doen. Het is de bedoeling dat we het voedingsplan voor 0-5 jarigen up-to-date brengen want dat stamt uit 1981, en dan voornamelijk wat te doe bij diarree en braken. We gaan in de loop van de volgende week naar het consultatiebureau (tenminste dat is de bedoeling) om daar stage te lopen maar tegelijkertijd ook onze opdracht in de praktijk te onderzoeken. Waar is bij de consultatiebureaus behoefte aan? Wat zijn de richtlijnen waar ze op dit moment mee werken of wordt alles op ervaring gedaan?

De werktijden zijn prima, we beginnen ‘s ochtends om 8 uur en zijn om 3 uur klaar. Genoeg tijd om ‘s middags nog in het zwembad en in de hangmat te liggen op het complex.Het enige nadeel is dat het internet hier op het complex erg traag is, bijna te traag omte mailen en eker te traag om te skypen.

Ik hoop dat het de komende tijd goed komt bij onze stage maar van alle andere stagiares horen we telkens dat het bij iedereen goed is gekomen dus dat biedt hoop.

Liefs Nikki

PS. nieuw nummer in Suriname (0597)7187375

Vertrek-stress

Lieve mensen!

Via deze weblog zal ik proberen om de komende 3 maanden iedereen een beetje op de hoogte te houden van mijn avonturen. Zoals de patiënten, de artsen, de relaxtheid van de surinamers, Paramaribo en debinnenlanden.

Vrijdag vlieg ik richting Paramaribo om maandag te beginnen aan mijn stage sociale geneeskunde, hoe die stage er precies uit gaat zien is voor mij en Maaike(mijn mede-co en reisgenoot)nog een beetje onduidelijk. We hebben een programma gekregen, maarik kan nou niet echt zeggen dat hetmail-verkeer tussen ons en onze stagebegeleider altijd even soepel heeft gelopen. We zullen ons maar moeten overgeven aanhet relaxte van desurinamers en ons niet te veel druk maken.

Op dit moment zit ik vooral in de vertrek-stress en kom ik erachter dat een mens ontzettend veel nodig heeft en dat op ik op de een of andere manier hier nog weinig van heb.

Ik zal de komende wekenproberen regelmatig een nieuw verhaal en foto's te plaatsen om iedereen op de hoogte te houden.

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Nikki