Lieve mensen,

Wat een geweldige week heb ik achter de rug, een week die ik niet snel nog eens zal meemaken denk ik. 1 week meedraaien op de medische post van de Medische zending in Ladoani.

Het begon eigenlijk al voor we vertrokken waren, want Maaike en ik moesten eten inslaan voor de hele week. Daarbij bedenkend dat er geen koelkast is en je dus vastzit aan houdbare spullen. Het werd dus paste, knakworsten, rijst, tonijn en bijzonder weinig groenten.

Vorige week zaterdag werden we om half 8 door de taxi bij ons thuis opgehaald en naar de Saramaccastraat gebracht, hier vertrekken de busjes naar het binnenland. We zaten met 16 mensen in een busje waar eigenlijk 10 misschien 11 personen in kunnen en hobbelden in 4 uur naar Atjoni. Daar aangekomen moesten we op zoek naar een boot die eerst mij kon afzetten in Ladoani en dan door zou varen naar Djoemoe waar Maaike de week zou doorbrengen. Uiteindelijk vertrok de boot om 2 uur en konden we genieten van de prachtige omgeving aan de kant van de rivier.

Na een uur varen was het tijd om afscheid te nemen, want we waren aangekomen in Ladoani. Ik werd opgewacht door een van de broeders van de post die me mijn onderkomen liet zien en even kort vertelde over de dorpen rondom de post en hoe het zijn gang ging in Ladoani.

Ladoani is een van de hoofdposten van de Medische zending en ligt vlak naast het dorp Nieuw Aurora. Verder heeft het de eerste verantwoordelijkheid over de dichtbij gelegen posten aangezien er in Ladoani een arts aanwezig is en er een vliegveld is, zodat patiënten binnen een uur naar de stad gevlogen kunnen worden mocht dit nodig zijn.

De rest van de middag heb ik mijn spulletjes uitgepakt en verder even de omgeving bekeken en ben vooral vroeg naar bed gegaan, want en twee nachten weinig slaap plus een dag reizen had er toch behoorlijk ingehakt.

Zondagochtend heb ik de kerkdienst in het naast gelegen dorp Nieuw Aurora bijgewoond.Ik begreep er weinig van maar het was prachtig om de psalmen in het saramacaans te horen. ‘s Middags eerst weer even geslapen in de hangmat, wat is het heerlijk om zo veel vrije tijd te hebben en ook echt niets te hoeven. Daarna ben ik naar het naast gelegen dorp Gunsi gewandeld, een wandeling van ongeveer een half uur over een goed aangelegd pad. Hier heb ik heerlijk gezwommen en toen weer terug naar Ladoani gewandeld.

Op maandag begon het medische werk met om 7 uur de opening van de dag met de dagzegen. Er waren helaas maar weinig patiënten dus rond half 10 waren de patiënten gezien. Samen met twee broeders ben ik het dorp ingeweest om patiënten te zoeken die eind november aan hun ogen konden worden geopereerd, als er een oogarts met zijn team langs zal komen in Ladoani. ‘s Middags was het tijd voor mijn inmiddels dagelijkse ritueel een middagdutje. Aan het eind van de middag ben ik met één van de broeders naar de soela (stroomversnelling) vlakbij Gunsi geweest. We gingen over iets dat begon als een pad door het oerwoud, maar waar ik na een tijdje echt geen pad meer in kon herkennen. Dit resulteerde benen vol schrammen, en doornen in mijn handen en voeten. Gelukkig was het het allemaal waard, want aangekomen bij de stroomversnelling was het prachtig. Een natuurlijke jacuzzi waar verder helemaal niemand anders was, heerlijk! Hier hebben we 2 uur doorgebracht, en de avond zien vallen. Prachtig om het steeds donkerder zien worden. Een nadeel hiervan was, dat we in het aardedonker ook weer terug moesten naar Ladoani met alleen het schijnsel van de mobiele telefoon. Gelukkig was er nu sprake van een beter pad.

Medisch bleef het de rest van de week rustig met als uitzondering een jongen die een steen van 1,5 kilo tegen zijn hoofd gegooid had gekregen. Hier had hij een enorme bult aan over gehouden en waarschijnlijk een hersenbloeding, want hij kwam slecht aanspreekbaar binnen met een rochelende ademhaling. Na hem zo goed mogelijk gestabiliseerd te hebben is hij met het vliegtuig naar Paramaribo gegaan.

Daarnaast was het bijzonder om op dinsdag op huisbezoek te gaan bij de minder mobiele patiënten. Hierdoor had ik de kans om bij de mensen in hun hutten te zijn en te zien hoe de mensen leven. Dit is in 1 dorp enorm verschillend, er ziijn mooie hutten van steen maar ook hutten die bijna van ellende uit elkaar vallen.

Ik heb verder de week genoten van het wassen in de rivier, je haren worden verrassend schoon in het rivier water met shampoo. Terwijl je aan het wassen bent is het niet ongewoon als naast je een vrouw staat die haar was aan het doen is, of de afwas, of in het mooiste geval de kip of vis aan het schoonmaken is.

Ik ben donderdag nogmaals nar de soela geweest en ik heb opnieuw genoten, heerlijk in de zon gezeten en ditmaal wel met licht weer teruggelopen.

Vrijdag was het tijd om weer naar huis te gaan, dit was aan de ene kant jammer, maar aan de andere kant verlangde ik naar de stad en de bewoonde wereld. Voor een week was het heerlijk maar langer wordt het eenzaam. ‘s Avonds als het donker is, iser weinig te doen en ik ging elke avond om 9-10 uur slapen.

Maaike kwam me vrijdagochtend om 9 uur halen met de boot en samen hebben we de reis naar Paramaribo afgelegd. Opnieuw in een hobbelbusje dat halverwege een lekke band kreeg, maar doorreed tot er een auto voorbij kwam die een krik bij zich had. Om half vier waren we vies van het stof en het zweet weer in Paramaribo.

Het was een geweldige week en een ervaring die ik altijd bij me zal dragen. Ladoani bedankt!

Liefs Nikki